Οπως ο Γιούνες της Αριάγνης

- Τα πράγματα τα φύλαξε ο Γιούνες, του λέει … Είναι άνθρωπος εμπιστοσύνης
- … θα τρελαθώ να ξέρω πως μου τα φυλάει ένας αράπης, που δέχεται να τον ταϊζουν δυο γυναίκες, που αφήνει το παιδί του γυμνό, που τον είδα να στριφογυρίζει και να γαυγίζει …

- Κακομοίρη, πάλι δεν κατάλαβες. Με ποιους θέλετε να την κάνετε; Μόνοι σας; Κι αυτοί; … Ρωτάτε πως κατάντησαν εκεί που τους βλέπετε ; Ισως αυτοί να τη θένε πιο πολύ από σας. Γιατί; Μα για να ξαναγίνουν άνθρωποι….

- Μα ένας Γιούνες, ένας Ρίτσαρντς έχουν αδυναμίες, δεν αντέχουν στον πειρασμό, στα βασανιστήρια …

- Κι αντέχετε εσείς; Αντέχετε όσπου να λυγίσετε. Αντρες … Θέλω να τους δω να βαστούν όχι μια μέρα, όχι ένα μήνα, μα εικοσιτρία χρόνια, σαν το Γιούνες.

Στρατή Τσίρκα ΑΡΙΑΓΝΗ – Κέδρος σ. 263

Ο πειρασμός να διχαστούμε σε πρωτοπόρους και πλέμπα είναι καθημερινά μπροστά μας και μας γνέφει με το μεσαίο του δαχτυλάκι. Είναι αλήθεια πολύ δελεαστικό να αυτοτοποθετηθούμε σε έναν πλανήτη 5.000-6.000 ατόμων (*) που έχουν δει την αλήθεια . Η διαμονή σ’ αυτόν τον πλανήτη μας βγάζει από τις απελπιστικές ενοχές. Οτι κάτι κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε αυτή τη σαπίλα. Δυστυχώς όμως υπάρχουν οι γύρω μας που δεν κοινωνούν από το πρωτοπόρο πνεύμα μας και ποδηγετούν οποιαδήποτε προσπάθεια της κοινωνίας να προχωρήσει. Βάζουν φρένο στη φόρα μας να φέρουμε τα πάνω κάτω και να εγκαθιδρύσουμε ένα καθεστώς δικαίου.
Κι ή ίδια πολλές φορές στο Σύνταγμα ή στην πορεία της 5 Μάη, ας πούμε, που ήταν η αρχή της μεγάλης ανηφόρας που βιώνουμε μπήκα σ’ αυτόν τον πειρασμό και αισθάνθηκα αυτήν την ανακούφιση. Πολλές, πάμπολλες φορές όμως αισθάνομαι ότι αυτή η ανακούφιση είναι πρόσκαιρη. Πρόκειται περί παυσιπόνου και όχι θεραπείας του νοσήματος.
Την ίδια ανακούφιση που αναζητούν αυτοί που βγαίνουν στους δρόμους αναζητούν κι εκείνοι που δεν βγαίνουν ενώ αισθάνονται ότι πρέπει να βγουν βρίσκοντας ως δικαιολογία ότι δεν κατεβαίνουν οι άλλοι. Πάντα οι άλλοι.
Οι άλλοι είναι που παίζουν τις κουμπάρες στο Σύνταγμα στην πάνω πλατεία ενώ εγώ είμαι σοβαρός. Οι άλλοι είναι που παίζουν κλέφτες κι αστυνόμους προβοκάροντας την ηρεμία της πλατείας που θα έπρεπε να είναι σφουγγαρισμένη για όταν θα αποφασίσω να κατέβω εγώ μαζί με το ένα εκατομμύριο που απαιτείται. Οι άλλοι είναι που φταίνε. Ενας σκατολαός που κλέβει στο ζύγι, που δεν αποφασίζει να μην πληρώσει το χαράτσι αλλά στήνεται ουρές στην Τράπεζα, που δεν αποφασίζει επιτέλους να βγει στο δρόμο για να τους διώξουμε.
Εμείς παναγίες. Είτε είμαστε από την πλευρά των έξω και βρίζουμε τους καναπεδάτους για την απάθειά τους είτε είμαστε καναπεδάτοι και δεν σηκώνουμε τα πόδια μας ούτε για να περάσει η ηλεκτρική σκούπα και βρίζουμε αυτούς που προβοκάρουν τη μεγάλη μέρα της λαοθάλασσας.
Εχω ακούσει χιλιάδες δικαιολογίες στο γιατί δεν βγαίνω:
Συνοψίζω
- Το κίνημα καπελώνεται από τα κόμματα (προτιμάται από πρώην πασόκους)
- Δεν βγαίνουν οι άλλοι
- Οι ειρηνικές διαμαρτυρίες δεν έχουν νόημα πρέπει να πάρETE τις πέτρες
- Τις πέτρες τις ρίχνουν οι προβοκάτορες και η διαμαρτυρία πρέπει να είναι ειρηνική
Τις δύο τελευταίες μπορεί να τις ακούσεις και από το ίδιο άτομο.
Πάντα όμως είναι κάποιοι άλλοι που φταίνε.

Νομίζω ότι ακριβώς αυτή η απαξίωση προς τους άλλους είναι και η αιτία της βαθύτατης κατάθλιψής μας. Γιατί στην ουσία απαξιώνουμε τους εαυτούς μας, την ίδια μας την ύπαρξη.
Είναι πολύ σημαντικό να πάρουμε απόφαση ότι αυτοί είμαστε. Αυτοί είμαστε κι όχι μόνον εγώ είμαι! Κι ακριβώς από αυτό που είμαστε θέλουμε να ξεφύγουμε και να πάμε ένα βήμα μπροστά. Ένα σκαλί πιο πάνω. Όπως ο Γιούνες της Αριάγνης. Να ψάξουμε Ο καθένας και όλοι μαζί. Δεν γίνεται αυτό όταν λοιδορούμε. Λοιδορώντας αυτούς που στέκονται στην ουρά για να πληρώσουν το χαράτσι αγνοώντας ότι μπορεί να ψάχνουν απελπισμένα μια φορολογική ενημερότητα για να σώσουν ότι μπορούν, φτύνουμε ακριβώς εκείνους που θα συναποτελέσουν μαζί μας το ένα ή τα δύο εκατομμύρια που χρειάζονται.
Η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι αυτή είναι η ώρα που η ανθρωπότητα θα κάνει ένα βήμα μπροστά. Προς την αλήθεια, το συναίσθημα, την ουσία της ύπαρξης. Όπως όταν κατατέθηκε η επιστημονική σκέψη κι άλλαξε ο ρους των πραγμάτων. Όπως όταν η Αναγέννηση διαδέχθηκε το Μεσαίωνα. Τέτοιου επιπέδου είναι η αλλαγή που διαφαίνεται. Να βγούμε από τη βαθιά κατάθλιψη της ανυπαρξίας της ουσίας και της ελπίδας και να πούμε : Το αξίζω. Νομίζω, πάντα μιλώντας πρώτα στον εαυτό μου ότι, για να γίνει αυτό πρέπει να συμπονέσουμε. Να συναισθανθούμε, να συνυπάρξουμε με τους άλλους. Να βιώσουμε το εμείς όση δουλειά κι αν θεωρούμε ότι έχουμε κάνει με τον εαυτό μας. Η συμπόνια είναι το κύριο όπλο μας αυτή τη στιγμή. Η συμπόνια προς τον Γιούνες τον αράπη αλλά ταυτόχρονα κι ο σεβασμός στον άντρα που άντεξε έναν κρυφό έρωτα όχι ένα αλλά είκοσιτρία χρόνια.
-------------------
(*) τα νούμερα από την ανάρτηση του Καρτέσιου  Μπέρδεμα σε μέρος της οποίας επιχειρεί να απαντήσει το παρόν

Που να σου εξηγώ ...

Εφυγε χτές ο Νίκος Κοεμτζής για το άστρο που δεν φτάνει καμιά αστυνομία.

Καλό ταξίδι!

Το τέλος της αθωότητας - Σαν κόσμημα

Το τέλος της αθωότητάς μας

Σαν κόσμημα αναρτώ στο ιστολόγιό μου το κομμάτι του φίλτατου @giopso , κατά κόσμον Γιώργου Ψωμά.
Σαν μινωικό ενώτιο!
Μπράβο Γιώργο!

Είμαι η κόρη του καπετάν Αντώνη του χιτοφάγου.

Είμαι η κόρη του καπετάν Αντώνη του χιτοφάγου, του καπετάνιου της πόλης. Που ήπιε ρετσινόλαδο από τον Μανιαδάκη, που πολέμησε στη μάχη της Κρήτης, που πρωτοστάτησε στην απόδραση της Σωτηρίας, που πολέμησε στα δύο μπλόκα της Καλλιθέας, που μεγαλούργησε στη Μάχη του Μακρυγιάννη και σ’ αυτήν του Πρώτου Συντάγματος, Που τσάκισε η υγεία του στην παρανομία, στις φυλακές και τις εξορίες και μαύρισε η ψυχή του γιατί πάνω κι από την αγάπη του για τη ζωή έβαλε το καθήκον του να σκοτώσει. Βαριά το έφερνε αυτό πάντα.

Είμαι η εγγονή τεσσάρων μικρασσιατών παπούδων και γιαγιάδων που ήρθαν διωγμένοι από μια ζωή χαρισάμενη και ξανάρχισαν από την αρχή στην παράγκα.

Είμαι το παιδί αυτωνών που ξανάφτιαξαν τις ζωές τους από τα συντρίμμια 4 φορές μέσα σε 3 γενιές.

Είμαι η αρραβωνιαστικιά του Πέτρουλα, είμαι η αδελφή του Διομήδη Κομνηνού. Είμαι η μάνα του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Είμαι η αριστερά. Κι όσα εισαγωγικά και να μου βάζετε γύρω από το «αριστερή», αριστερή θα μείνω.

Γι’ αυτό ξύνω τόσα χρόνια με τα νύχια μου το βράχο.

Ξύσε ξύσε ο βράχος όμως άρχισε να μαλακώνει. Κι αυτό είδατε καθήκια και φοβηθήκατε. Ότι ο βράχος μαλακώνει. Γελάγατε τόσα χρόνια μαζί μας: ανεδαφικοί, συντρόφια, προδωμένοι, αγανακτισμένοι ήμασταν για σας.

Μας σιχαινόσαστε: Αγέλη. Κορόϊδα ιδεολόγοι.

Γεια σαν ρε μάγκες. Εσείς είστε πιο αναλώσιμοι από μας. Εσείς είστε οι αναλώσιμοι. Εμείς ξέρουμε ότι πίσω από σας είναι οι κυβερνητικοί και πίσω από τους κυβερνητικούς οι λάτσηδες και οι βαρδινογιανναίοι. Ξέρουμε που βαδίζουμε. Ξέρουμε όμως και ότι για να φτάσουμε στο στόχο πρέπει να περάσουμε απ’ όλα τα αναχώματα. Κι εσείς βρίσκεστε στο πρώτο. Σ’ αυτό της δύναμης της πληροφόρησης. Πληρωμένοι κονδυλοφόροι, νομίζετε ότι όταν έρθει η ώρα τ’ αφεντικά σας θα σας στείλουν στις Σεϊχέλες; Βορρά θα σας δώσουν. Τα κομμάτια σας θα πετάνε πίσω τους για να κερδίζουνε χρόνο. Αυταπατάσθε επειδή σας καλούνε σε κανένα τραπέζι με πολλά μαχαιροπίρουνα και σατώ λαφίτ ότι θα σας πάρουν μαζί στο ελικόπτερο. Θα χαιρετάτε από κάτω κι εσείς όπως κι εμείς. Εσείς με τον τρόμο ζωγραφισμένο στα μάτια σας κι εμείς με δάκρυα χαράς. Και ουαί τοις ηττημένοις.

Αλλά έχετε αρχίζει να τα μυριζόσαστε όλα αυτά. Γι’ αυτό βγαίνετε τώρα από τις τρύπες σας να δείξετε τον καλύτερο εαυτό σας στ’ αφεντικά σας.

Μπουρδολογείτε στις τηλεοράσεις. Προσπαθείτε να κάνετε τα αδύνατα να φανούν δυνατά. Με σεντόνια σκεπάζετε το λιμό στην Αργεντινή. Μου φοράτε την ενοχή καπέλο ότι ανήκω στους μικροκλέφτες, πως φταίω εγώ, εσείς τα αρχιλαμόγια. Με προσβάλετε! Προκαλείτε! Για να δείξετε πόσο άξιος είναι ο μισθός σας. Για να χάσω την ψυχραιμία μου.

Δεν την χάνω ρε την ψυχραιμία μου. Την έχω στρατευμένη στο κίνημα. Αλλά μην τολμήσει κανείς ν’ αγγίξει τη μνήμη του πατέρα μου του καπετάν Αντώνη του χιτοφάγου. Θα γλύψω και την κάμα.

Πως το αδύνατο γίνεται δυνατό

Πώς να πιστέψουν οι άπιστοι τι θάματα μπορεί να γεννήσει η πίστη; Ξεχνούν πως η ψυχή του ανθρώπου γίνεται παντοδύναμη, όταν συνεπαρθεί από μια μεγάλη ιδέα.  Τρομάζεις όταν, ύστερα από πικρές δοκιμασίες, καταλαβαίνεις πως μέσα μας υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να ξεπερνάει τη δύναμη του ανθρώπου, τρομάζεις … γιατί δεν μπορείς πια να βρεις δικαιολογίες για τις ασήμαντες ή άνανδρες πράξεις σου, ρίχνοντας το φταίξιμο σους άλλους.  Ξέρεις πως εσύ, όχι η μοίρα, όχι η τύχη, μήτε οι άνθρωποι γύρω σου, εσύ μονάχα έχεις, ότι και αν κάμεις, ότι και αν γίνεις, ακέραιη την ευθύνη. Και ντρέπεσαι τότε να γελάς, ντρέπεσαι να περιγελάς αν μια φλεγόμενη ψυχή ζητεί το αδύνατο.  Καλά πια καταλαβαίνεις πως αυτή ‘ναι η αξία του ανθρώπου: να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο και να’ναι σίγουρος πως θα το φτάσει, γιατί ξέρει πως αν δε λιποψυχήσει, αν δεν ακούσει τι του κανοναρχάει η λογική, μα κρατάει με τα δόντια την ψυχή του κι  εξακολουθεί με πίστη, με πείσμα να κυνηγάει το αδύνατο, τότε γίνεται το θάμα, όπου ποτέ ο αφτέρουγος κοινός νους δε μπορούσε να το μαντέψει: το αδύνατο γίνεται δυνατό.

Νίκος Καζαντζάκης

Από τον Καπετάν Μιχάλη 

4 τραγούδια κι ένα ποιήμα για την Κατερίνα

Χιώτικα καράβια για να να σε πηγαίνουνε
και ...να σε φέρνουνε

Για να θυμάσαι ότι οι θάλασσες ενώνουνε

Ενώνουνε τη Μυτιλήνη με τη Σμύρνη
και το Αιγαίο με τους ωκεανούς του κόσμου

Για να πορεύεσαι, για ν' αγαπάς


Για "...Να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις .."


Ιθάκη

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κ.Π. Καβάφης

Ισως η απουσία σου είναι παρουσία

Ίσως η απουσία σου είναι παρουσία, χωρίς εσύ να είσαι,

χωρίς εσύ να πας να κόψεις το μεσημέρι
σαν ένα γαλάζιο λουλούδι, χωρίς εσύ να περπατάς
πιο αργά ανάμεσα στην ομίχλη και στους πλίνθους,

χωρίς εκείνο το φως που κρατάς στο χέρι
που ίσως άλλοι δεν θα δουν να χρυσίζει,
που ίσως κανείς δεν έμαθε ότι βλασταίνει
σαν την κόκκινη καταγωγή του τριαντάφυλλου,

χωρίς εσύ να είσαι, επιτέλους, χωρίς να έρθεις
απότομη, ερεθιστική, να γνωρίσεις τη ζωή μου,
καταιγίδα από ροδώνα, σιτάρι του ανέμου,

και από τότε είμαι γιατί εσύ είσαι,
και από τότε είσαι, είμαι και είμαστε,
και για χάρη του έρωτα θα είμαι, θα είσαι, θα είμαστε.


Pablo Nerouda - Εκατό ερωτικά σονέτα

όλα είναι κατορθωτά

Νίκος Θέμελης Η αναζήτηση Κέδρος σελ. 271-273

Κι έτσι ένα απόγευμα φθινοπωρινό του 1894, βαρύ συννεφιασμένο, να νιώθεις τον αγέρα να φέρνει τη μυρωδιά της βροχής ψηλά από τον Σίπυλο, έφτασε το τρένο από τη Σμύρνη για τον Κασσαμπά στην κανονική του ώρα.
……..........................................................................................................................................
Με το που βολευτήκαμε όλοι είδαμε αντίκρυ, στο τέλος της αποβάθρας, από το τελευταίο βαγόνι να ‘ρχονται τσούρμο κάποιες καθολικές καλόγριες κι από πίσω τους μουσικοί, κρατώντας βιολιά, πνευστά, βιόλες και βιολοντσέλα. Το τρένο δεν ξεκίνησε. Κατέβασε τους ατμούς του, έγινε ένα μ’ εμάς κι αυτό να περιμένει.
……..........................................................................................................................................

Πήραν όλοι τις θέσεις τους βιαστικά, οι μουσικοί κι οι χορωδοί, οι τελευταίοι προσκεκλημένοι. Μυημένοι κι αμύητοι σιώπησαν όλοι. Σταμάτησαν οι βεντάλιες, τα ροζάρια, τα κομπολόγια όλα, κάποιοι βγάλαν τα φέσια τους, τελευταίος κινήθηκε για μια στιγμή του ρολογιού ο λεπτοδείκτης και μ’ ένα νόημα ξεκίνησε να διευθύνει. Ξεχύθηκαν τότε μεμιάς ποτάμι τα βιολιά και τα πνευστά, γέμισαν οι φωνές το υπόστεγο σ’ όλη την αποβάθρα, βγήκαν μ’ ορμή στα καλντερίμια της Μανησάς, τα γλύκαιναν, τα μαλακώναν κι όλες μαζί άρχισαν ν’ ανεβαίνουνε στους μιναρέδες και τα καμπαναριά ν’ αντιλαλούνε στην κοιλάδα, να φθάνουν το βουνό ψηλά, να παίρνουν μαζί τους τις ψυχές μας, να μαγνητίζουνε τα σύννεφα κι εκείνα όλο να χαμηλώνουν. Και οι κολίγοι να σηκώνουνε τη μέση τους και ν’ αναζητούν μέσα στα σύννεφα να πάρουν την απάντησή τους. Τούρκοι και Ρωμιοί, Αρμένηδες κι Εβραίοι, Καθολικοί, Ορθόδοξοι και Μωαμεθανοί, άνθρωποι του Σουλτάνου, έμποροι, τσιφλικάδες, αλλά και χαμάληδες κι αργόσχολοι από τους γύρω καφενέδες, που ήρθαν σιγά σιγά από περιέργεια και στάθηκαν διακριτικά λίγο πιο πίσω, όλοι μαζί, ακίνητοι, βουβοί, σαν πετρωμένοι, ακούγανε για πρώτη φορά, στα πόδια του Σίπυλου, το τελευταίο μέρος από τα Κατά Ματθαίον Πάθη του Μπαχ.
Το κομμάτι δεν κράτησε πολύ. Όταν τελείωσε, ακουγόταν μόνο ο αέρας που κατέβαινε από τον Σίπυλο. Το επανέλαβαν. Το τραγούδησαν τρεις φορές, Ητανε τόσο όμορφο που νόμισα πως κράτησε όσο μια ανάσα. Αναζήτησα με το βλέμμα μου τον Νίκο, να τον κάνω κοινωνό της ευγνωμοσύνης που ένιωθα απέναντί του. Ορθιος, ακουμπισμένος στον τοίχο του σταθμού, πίσω από την τελευταία σειρά των καθισμένων, άκουγε με τα μάτια σκαλωμένα στο ρολόι που κρεμόταν πάνω απ’ όλους μας. Ενιωσα εκείνες τις στιγμές πως όλα είναι κατορθωτά, πως όλα μπορείς να βρεις τρόπο να τα παντρέψεις …………..   Πως όλα μπορούν να έχουν μια αρχή.  Σχεδόν με του που τελείωσε να παίζει η μικρή εκείνη ορχήστρα, ανοίξανε ο ουρανοί και έπεσε με δύναμη το πρώτο πρωτοβρόχι.
.................................................................................................................................................

Αντίο Νίκο

Η κιθάρα είναι γυναίκα ... Nada más.

Atahualpa Yupanqui - Nada más
Homenaje al Che Guevara - Αφιερωμένο στον Τσε Γκουεβάρα
.....................
Como un faro en la ribera
Nada más.
....................
Οπως ένας φάρος στην ακτή
Τίποτε περισσότερο.
O

Ο δικός μου Αύγουστος

Μια από τις σπάνιες φορές στην Αθήνα Αύγουστο και Δεκαπενταύγουστο.
Ανοίγει το μάτι όταν βλέπεις τη θάλασσα έλεγα.
Ο Δεκαπενταύγουστος των νησιών έλεγα. Να μην τον ζήσω;
Η Θάλασσα έλεγα. Να μην την πιω; Λαδένια στις Κυκλάδες όταν άφηναν τα μελτέμια, φουρτουνιασμένη στο Κρητικό, απέραντη στο Λυβικό.
Τα πελάγη. Το αρχιπέλαγος. Το καράβι που σε πάει.
Εφέτος είπα όχι.  Φύγετε εσείς.  Εγώ θα μείνω.. Θα μείνω εδώ.
Εδώ και κάθε μέρα εδώ.
Μια σειρά πράγματα τακτοποιημένα και μια σειρά σε αναμονή. Γυρίζω το κλειδί και στο σπίτι κανείς..
Παραθερίζω στο γραφείο και στη βεράντα μου το πρωϊ, στο σπίτι της κολητής βεγγέρα.
Το Σύνταγμα νωπό  Ακούω τα συνθήματα στ' αυτιά μου, το δακρυγονίδι στον ύπνο μου.
Ο Σεπτέμβρης κοντά.  Θα γίνει.  Θα γίνει είμαι σίγουρη.

Μόνη μου.. Αναπολώ. Σχεδιάζω. Ονειρεύομαι. Σκέφτομαι ότι όλα είναι δυνατά.

Ολα είναι δυνατά άμα το θέλεις.

Ακόμη και 200 μέτρα κάτω από την Ακρόπολη να έλθουν να σε βρουν δυο δελφίνια.

Es la historia de un amor

Ana Gabriel - Η πιο αισθαντική εκτέλεση

Είσαι ωραίος σαν Ελληνας

απόσπασμα από το ποίημα του Νίκου Εγγονόπουλου Μπολιβάρ (*)

 Μπολιβάρ! Κράζω τ΄ όνομά σου ξαπλωμένος στην κορυφή του Έρε,
Την πιο ψηλή κορφή της νήσου Ύδρας.
Από δω η θέα εκτείνεται μαγευτική μέχρι των νήσων του Σαρωνικού, τη Θήβα,
Μέχρι κει κάτω, πέρα απ’ τη Μονεμβασιά, το τρανό Μισίρι,
Αλλά και μέχρι τον Παναμά, της Γουατεμάλας, της Νικαράγουα, του Οντουράς, της Αιτής,
του Σαν Ντομίνγκο, της Βολιβίας, της Κολομβίας,
του Περού, της Βενεζουέλας, της Χιλής, της Αργεντινής, της Βραζιλίας, Ουρουγουάη, Παραγουάη, του Ισημερινού ακόμη και του Μεξικού.
Μ’ ένα σκληρό λιθάρι χαράζω τ’ όνομά σου πάνω στην πέτρα,
νάρχουνται αργότερα οι άνθρωποι να προσκυνούν.
Τινάζονται σπίθες καθώς χαράζω –έτσι είτανε, λεν, ο Μπολιβάρ- και παρακολουθώ
Το χέρι μου καθώς γράφει, λαμπρό μέσα στον ήλιο.
Είδες για πρώτη φορά το φως στο Καρακάς. Το φως το δικό σου,
Μπολιβάρ, γιατί ως νάρθης η Νότια Αμερική ολόκληρη είτανε βυθισμένη στα πικρά σκοτάδια.
Τ’ όνομά σου τώρα είναι δαυλός αναμμένος, που φωτίζει την Αμερική, και τη Βόρεια και τη Νότια και την οικουμένη!
Οι ποταμοί Αμαζόνιος και Ορινόκος πηγάζουν απ’ τα μάτια σου.
Τα ψηλά βουνά έχουν τις ρίζες στο στέρνο σου,
Η οροσειρά των Άνδεων είναι η ραχοκοκαλιά σου.
Στην κορφή της κεφαλής σου, παλληκαρά, τρέχουν τ’ ανήμερα άτια και τ’ άγρια βόδια,
Ο πλούτος της Αργεντινής.
Πάνω στην κοιλιά σου εκτείνονται οι απέραντες φυτείες του καφφέ.
Σαν μιλάς, φοβεροί σεισμοί ρημάζουν το παν,
Από τις επιβλητικές ερημιές της Παταγονίας μέχρι τα πολύχρωμα νησιά,
Ηφαίστεια ξεπετιούνται στο Περού και ξερνάνε στα ουράνια την οργή τους,
Σειούνται τα χώματα παντού και τρίζουν τα εικονίσματα στην Καστοριά,
Τη σιωπηλή πόλη κοντά στη λίμνη.
Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας (…)


(*) Σιμόν Μπολιβάρ El Libertador 

Ενας πρίγκηπας πορτ μαντώ

Κάγκελο έμεινα χτες όταν σε ένα κενό από μια αυθημερόν επίσκεψη στο Ηράκλειο πήγα στο Μουσείο.  Είχα μείνει με την εντύπωση ότι οι εργασίες είχαν τελειώσει – αντίστοιχες μ’ αυτές του γιοφυριού της Αρτας – και το Μουσείο είναι ανοιχτό για το κοινό. Αμ δε! Βρίσκω την πόρτα του κλειστή και τα κλειδιά παρμένα και μόνο μια μικρή ταμπέλα που έλεγε Αίθουσα Εκθεμάτων.  Κάτσε, λέω. Πάω τοίχο- τοίχο προς τα εκεί και ρωτώντας ανακαλύπτω ότι λειτουργεί μόνο μια αίθουσα με τα πιο σημαντικά εκθέματα.  Πληρώνω (4 ευρώπουλα), αγγαρεύω και τον ταμία να μου φορτίσει το κινητό και λέω εντάξει τουλάχιστον θα ξαναδώ μερικούς παλιούς γνώριμους.   Πάλι αμ δε! Σε ένα τριάρι με λουτροκαμπινέ βιτρινάκια με σποτάκια, σαν κι αυτά που βάζουν τα ποτήρια στα συνοικιακά γυαλοπωλεία , φιλοξενούν θησαυρούς της παγκόσμιας  πολιτιστικής κληρονομιάς και της πιο υψηλής αναγνωρησιμότητας. Αντικείμενα που αποτελούν για πολλούς την μοναδική πολλές φορές αιτία για μια επίσκεψη στην Κρήτη δεν θέλετε να ξέρετε ποιας απαξίωσης τυγχάνουν.

Οι τοιχογραφίες της Κνωσσού σε έναν τοίχο φύρδην μύγδην βαλμένες.  Μόνο ο καπετάνιος με το τσιμπούκι έλειπε. 

Οι Ιερές Λάβρεις (Λατρευτικοί πέλεκεις) σύμβολο της μινωϊκής θαλασσοκρατορίας στημένες χωριστά σε δύο τελείως αφώτιστες γωνίες όπως αφήνουμε τη σκούπα όταν κάνουμε φασίνα και δεν έχουμε τελειώσει. 

Τα κοσμήματα σε προθήκες σαν κι αυτές των καταστημάτων της κάτω Ερμού μετά την Καπνικαρέα..

Οι χιλιετίες άλλα αντ’ άλλων έτσι ώστε να μην καταλαβαίνει κανείς τίποτε.

Απογοητεύτηκα τόσο πολύ που σηκώθηκα να φύγω.  Φεύγοντας μ’ έτρωγε ότι κάτι ξέχασα,  κάτι λείπει.  Θυμάμαι λοιπόν το κινητό μου που είχα δώσει  στον ταμία να φορτίσει και ότι δεν είδα πουθενά τον Πρίγκηπα  της Κνωσσού.  Επειδή πήγε ο νούς μου ότι μπορεί και να τον έχουνε πουλήσει γυρίζω να το διαλευκάνω.  Όπως πάω λοιπόν να ρωτήσω τον φύλακα -  έναν από τους πιο ευγενείς ανθρώπους που έχω γνωρίσει – τι συμβαίνει, κάνω έτσι και βλέπω πίσω του,  δηλαδή φόντο του φύλακα, στο μέρος ακριβώς που βάζουμε εκείνο το κωλοέπιπλο που τα χωρά ει όλα, κλειδιά μπουφαν, λογαριασμούς, τον ωραιότερο πρίγκηπα του κόσμου. Κι επειδή ο φύλακας ήταν και επιβλητικός ο πρίγκηπας δεν φαινότανε και καλά.

Να σας πω ότι ρωτώντας έμαθα ότι το Μουσείο θα ανοίξει τον επόμενο Μάϊο κατά τας υποσχέσεις.

Θα μου πείτε εδώ κλείνουν σχολεία, νοσοκομεία μας πηδάνε τις ζωές κι εσένα σε πείραξε το στριμωξίδι στο Μουσείο.  Ναι, γιατί πιστεύω ότι από εκεί αρχίζουν όλα.

Και τα νεύρα μου δεν είναι μόνο για την Κυβέρνηση και τα μνημόνιά της αλλά και για τους αρχαιολόγους και για τις τοπικές αρχές αλλά και για τους ίδιους τους Ηρακλειώτες  που σε άλλες εποχές (επί Καραμανλή κανονικού) στήσανε τα πολυβόλα πάνω στην ταράτσα του Μουσείου για να μην πάνε τα εκθέματα τσάρκα στην Αμερική .  Και το κερδίσανε.  Που είσαστε τώρα σύντεκνοι;;;

Καλημέρα

Ξεκάνανε τις κατασκηνώσεις σε όλη την Ισπανία με μια σκουπισιά.  Από την Χάμα στέλνουνε απεγνωσμένα διαδικτυακά μηνύματα ότι 4 τανκς είναι στην κεντρική πλατεία και πυροβολάνε παντού.  Μαγαζιά καίγονται, δεν έχει φως και νερό. Προχτές καθαρίσανε την πλατεία #tahrir, εκεί που αρχίσανε όλα.  Εκεί που οι πλατείες γίνανε σύμβολο κι εστία. Ο μαλάκας ο δήμαρχος εδώ χαμογελάει στις φωτογραφίες λες και διαφημίζει άφτερσέιβ.  Για το χρηματιστήριο; άστα να πάνε...  έπιασε πάτο. Και κυκλοθυμικά δισεκατομμύρια πλημμυρίζουν τις οθόνες των τηλεοράσεων, των ipodes και των laptops και με μαγικό τρόπο καταλήγουν στις τράπεζες.

Και μέσα σ' αυτήν την απελπισία εγώ σου λέω Καλημέρα.  Γιατί εσύ είσαι η μόνη μου ελπίδα.  Εσύ ο άλλος που δεν είμαι εγώ αλλά είμαστε ένα στην απελπισία μας, στην παγωμάρα, στην αμηχανία.  Μόνο εσένα έχω να μου ζεσταίνεις την καρδιά.  Να ελπίζω, να φτιάχνομαι, να βλέπω όνειρα, να βλέπω τη Νίκη με φτερά ή χωρίς, να βλέπω τη ζεστασιά στα μάτια σου.    

Καλημέρα λοιπόν!

Ο κατήφορος

Πάντα πίστευα ότι ο άνθρωπος πρέπει να έχει αξίες και αρχές και να είναι σταθερός σ' αυτές.  Αλλά η μαμά μου μου έλεγε "Ποτέ μην κοροϊδέψεις γιατί όποιος κοροϊδέψει τα λούζεται"  και ένας φίλος μου έλεγε "Ποτέ μην πεις ποτέ"  Ηρθε λοιπόν η ώρα που τα λούστηκα και τα δύο.
Ετσι, εγώ που ήμουνα του Παπακωνσταντίνου (Βασιλάκη για να μην παρεξηγούμεθα).
Π.χ.

Αύγουστος

Καλό μήνα!
Με το ερώτημα : θα πάμε διακοπές ή θα περιμένουμε την εφορία να μας πιάσει επ' αυτοφόρω να φοροδιαφεύγουμε;
Με τη γεύση του καρπουζιού και όχι μόνον!
Με την προσμονή της 3ης Σεπτέμβρη, μεγάλου κινηματικού ραντεβού, ενός θερμού φθινόπωρου κι ενός νικητήριου χειμώνα!
Με την πεποίθηση ότι η πανσέληνος του Αυγούστου είναι το ωραιότερο πράγμα στον κόσμο! Απ' όπου κι αν τη βλέπεις!

Καλό μήνα κι από τον Παπάζογλου!

"Ο Χαϊνης"

Επειδή είναι καλοκαίρι, επειδή οι Χαϊνηδες είναι κινηματικά παιδιά και για να μυρίσουμε λίγο Κρήτη.

"Μ'αρέσει νάμαι αμοναχός αχ! με τσι πολλούς δεν κάνω..."

Ευχαριστίες

Συντηρώ 3 9/8 (όπως το ζεϊμπέκικο) κινηματικά sites.  Στο ξεκίνημα κανενός δεν είχα τρακ. Ούτε στη διάρκεια  Όταν αποφάσισα να ξεκινήσω το προσωπικό μου ιστολόγιο είχα πολύ μεγάλη ανάγκη από τις ευχές όλων και τις ζήτησα.

Για το λόγο αυτό αισθάνομαι τώρα  την ανάγκη να ευχαριστήσω όλους όσους μπήκαν στον κόπο να μου γράψουν δυο κουβέντες για να μου δώσουν θάρρος για το ξεκίνημα.

Ευχαριστώ ιδιαιτέρως :

-         τον   Για το ποδαρικό

-         την   για την πιο συγκινητική ευχή

-         τον   γιατί μου κράτησε το χέρι

-         τους  και   γιατί πρώτοι ριτουιτάρισαν τις αναρτήσεις μου

-       εκείνους ους συντρόφους μου της Νέας Σμύρνης που μπήκαν στον κόπο να μου γράψουν αλλά, κυρίως, τους  Δημήτρη Ζ.  και Γιώργο Μ.  που πίστεψαν σε μένα

Τον Νίκοσμου γιατί μέσα στην απέραντη τρυφερότητά του σκέφτηκε να μου το ασημώσει με ένα δώρο που επιφυλάσσομαι να το μοιραστώ με όλους σας

Και τέλος,  όλη τη δραστηριότητα του ιστολογίου αυτού αφιερώνω στο μοναδικό άντρα  που ενώ μου ανέθετε τις πιο δύσκολες αποστολές δεν είπε ποτέ : «Αυτή δεν έχει ανάγκη». Αν κι ο  ίδιος δεν θα σκύψει ποτέ να το δει γιατί δεν ανοίγει ποτέ του υπολογιστή.  

Η πιο τρυφερή εκτέλεση του Ερωτόκριτου

Οχι επειδή είναι αφιερωμένο στο Ρασούλη αλλά επειδή είναι η πιο τρυφερή εκτέλεση του Ερωτόκριτου και το πιο ωραίο κομμάτι για ξεκαλοκαίριασμα.

Με τη σειρά μου το αφιερώνω στον Γιάννη Κ. 
για τα σχόλια και τις ευχές του για το blog και όχι μόνον

Λάνη τάφος

Ο Λάνης που αγάπησες εδώ δεν είναι, Μάρκε,
στον τάφο που έρχεσαι και κλαις, και μένεις ώρες κι ώρες.
Τον Λάνη που αγάπησες τον έχεις πιο κοντά σου
στο σπίτι σου όταν κλείεσαι και βλέπεις την εικόνα,
που αυτή κάπως διατήρησεν ό,τ’ είχε που ν’ αξίζει,
που αυτή κάπως διατήρησεν ό,τ’ είχες αγαπήσει.

Θυμάσαι, Μάρκε, που έφερες από του ανθυπάτου
το μέγαρον τον Κυρηναίο περίφημο ζωγράφο,
και με τι καλλιτεχνικήν εκείνος πανουργία
μόλις είδε τον φίλο σου κ’ ήθελε να σας πείσει
που ως Υάκινθον εξ άπαντος έπρεπε να τον κάμει
(μ’ αυτόν τον τρόπο πιο πολύ θ’ ακούονταν η εικών του).

Μα ο Λάνης σου δεν δάνειζε την εμορφιά του έτσι·
και σταθερά εναντιωθείς είπε να παρουσιάσει
όχι διόλου τον Υάκινθον, όχι κανέναν άλλον,
αλλά τον Λάνη, υιό του Pαμετίχου, Aλεξανδρέα.

Κ.Π. Καβάφης