Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

Ας μη γελιόμαστε

Ας μη γελιόμαστε

του Πασχάλη Ναγντεβερένη
Διδάκτορα Κοινωνιολογίας



Μη γελιέστε, για να αλλάξει η τραγική κατάσταση στην οποία ζούμε, και πάλι με τον εαυτό μας πρέπει να αναμετρηθούμε. Και πιο συγκεκριμένα, με εκείνο το «κομμάτι» μας, που μας θέλει «ατομάκια»: «ανεξάρτητες» δηλαδή και απομονωμένες μονάδες, οι οποίες προασπίζουν τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους έναντι της κοινωνίας, νοούμενης αποκλειστικά ως το πεδίο ικανοποίησης των ατομικών επιθυμιών. Με άλλα λόγια, πρέπει και πάλι να τα βάλουμε με τον εαυτό μας ως το παράγωγο του κυρίαρχου καταναλωτικού ψευδο-ηδονισμού, ο οποίος όχι μόνο αποκρύπτει τη δημιουργική μας πλευρά, αλλά και απαξιώνει κάθε δυνατότητα ανάληψης συλλογικής δράσης ως «παρωχημένη», «ατελέσφορη» και «συντεχνιακή».

Η όποια αποτελεσματικότητα των διαδοχικών «Σοκ» της τελευταίας τριετίας οφείλεται στην πρότερη επικράτηση αυτού του ψευδο-ηδονισμού, αλλά και εξυπηρέτησε τον κοινό στόχο: την απομάκρυνση του κίνδυνου εισαγωγής των μαζών στο προσκήνιο της Ιστορίας, μέσω της καλλιέργειας της «αδυναμίας» μας να παρέμβουμε σε ότι συμβαίνει γύρω μας. Δεν είναι λοιπόν, ο επικοινωνιακός πανικός αυτός καθαυτός που σπρώχνει στην απόγνωση και την κατάθλιψη, όσο η ενδόμυχη αποδοχή από μέρους μας, αυτής της «αδυναμίας». Ευτυχώς για όλους μας, το κίνημα αντίστασης στα νεοφιλελεύθερα μνημόνια το αναγνώρισε έγκαιρα και το πολέμησε.

Μετά από δυόμιση χρόνια επαναλαμβανομένων επικοινωνιακών «Σοκ», γνωρίζουμε πια εμπειρικά ότι οι ψυχολογικές επιχειρήσεις καταστολής αυτού του τύπου, στόχο έχουν να επιφέρουν στο κοινωνικό σώμα τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα που προκαλεί ένα «Σοκ» στο ανθρώπινο: πάγωμα, κράτημα, ακινησία. Γνωρίζουμε επίσης πως και στις δύο περιπτώσεις, η «θεραπευτική» αγωγή απαιτεί τις ακριβώς αντίθετες ποιότητες: ζεστασιά, ροή και κίνηση.

Το «θεραπευτικό» αυτό πρωτόκολλο ανέλαβε να φέρει εις πέρας το κίνημα αντίστασης: η ίδια η διοργάνωση κινητοποιήσεων αντίστασης, έθετε στον καθένα συνεχώς και με αμείλικτο τρόπο τα εξής ερωτήματα: στον άνετο καναπέ μου, καταναλώνοντας εικόνες «καταστροφής», ή στο δρόμο, μαζί με όσους αντιστέκονται; «παγωμένος» μεταξύ των οικείων που συναποτελούν τον μικρόκοσμό μου, ή στη «ζεστασιά» της ανθρώπινης συντροφικότητας των συλλογικοτήτων αντίστασης και αλληλεγγύης (επιτροπές ενάντια στο μνημόνιο, λαϊκές συνελεύσεις, επιτροπές «Δεν πληρώνω», δίκτυα αλληλέγγυας οικονομίας, κτλ);


Η συνεχώς αυξανόμενη μαζικοποίηση των αγώνων (από τις 5 του Μάη του 2010 μέχρι και τις 12 του Φλεβάρη του 2012), καθώς και η αύξηση της έντασης της φυσικής βίαιης καταστολής, μαρτυρούν ότι το κίνημα αντίστασης έχει καταφέρει ένα ισχυρό πλήγμα στην αποτελεσματικότητα των ψυχολογικών επιχειρήσεων καταστολής. Και αυτό γιατί πέτυχε μέσα από την κίνηση και τη «ζεστασιά» που δημιούργησε, να θέσει ξανά μία αλήθεια που ο καπιταλισμός (από εμφανίσεώς του), προσπαθεί να ακυρώσει: η ύπαρξη του κόσμου μας έτσι όπως το γνωρίζουμε, εξαρτάται άμεσα από εμάς τους ίδιους, διότι είμαστε αυτοί που τον υλοποιούν. Μπορεί να μην ελέγχουμε την πορεία του, αλλά μπορούμε να την συν-διαμορφώσουμε, καθώς χωρίς εμάς, «γρανάζι δεν γυρνά».

Η αναγνώριση αυτή, υποσκάπτει περαιτέρω την αποτελεσματικότητα των ψυχολογικών επιχειρήσεων καταστολής, καθώς α) ακυρώνει στην πράξη τις όποιες ενοχές προσπαθούν να μας καλλιεργήσουν οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί: βεβαίως και είμαστε υπεύθυνοι για την σημερινή κατάσταση του κόσμου μας, διότι εμείς τον αναπαράγουμε καθημερινά, διότι εμείς είμαστε ο κόσμος. Μόνο που τώρα η αποδοχή αυτή δεν αποτελεί μονοπάτι προς την ενοχή και την κατάθλιψη, αλλά γνώση, η οποία επιτρέπει την ανάληψη συλλογικής δράσης για την ριζική αλλαγή του· β) καθιστά κενό νοήματος το δίλλημα περί αισιόδοξης ή απαισιόδοξης στάσης σχετικά με το «προς τα πού πάνε τα πράγματα»: από τη στιγμή που αναγνωρίζουμε πως όπου κι’αν πηγαίνουν, εμείς τα οδηγούμε, το ερώτημα αλλάζει και γίνεται «προς τα πού επιθυμούμε να πάνε τα πράγματα, και ποιες δράσεις αναλαμβάνουμε γι’αυτό».

Το τι τελικά θα γίνει, κανείς δεν το ξέρει. Το μόνο για το οποίο μπορούμε να είμαστε βέβαιοι είναι πως οι αγώνες που έρχονται, όπως και αυτοί που πέρασαν, προσφέρουν τη δυνατότητα στον καθένα να εξελιχθεί από «ατομάκι», σε ολοκληρωμένη ανθρώπινη ύπαρξη με σώμα, καρδιά και νου: σε άνθρωπο δηλαδή που παλεύει για τη διαμόρφωση των συλλογικών όρων ικανοποίησης των βασικών του υλικών αναγκών, όχι μόνο για την επιβίωσή του, αλλά και για την διατήρηση της ψυχικής του ισορροπίας, καθώς το μυαλό του τον πληροφορεί πως η καταστροφή που βιώνουμε δεν έχει φυσικά, μα κοινωνικά αίτια, δηλαδή, την ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνίας μας.

Γι’αυτό σας λέω. Ο πραγματικός αντίπαλος δεν είναι ούτε η τρόικα, ούτε οι κυβερνήσεις των μνημονίων, ούτε το χρέος. Με τον εαυτό μας πρέπει και πάλι να αναμετρηθούμε. Και να τον ξεπεράσουμε.

Πασχάλης Νταγτεβερένης

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Η ώρα έρχεται !



Η ώρα έρχεται! και δεν πρέπει να μας βρει απροετοίμαστους.

Ξεπεράσαμε πια τις ενοχές του «Μαζί τα φάγαμε». Ξέρουμε πια ότι δεν χρωστάμε σε κανέναν.

Αρκεί μόνο να καταθέσουμε την αλήθεια που έχουμε μέσα μας και να σταματήσουμε να είμαστε φορείς ιδεών που δεν εκφράζουν τα θέλω μας. Γιατί «τα σταυροδρόμια που ήξερα έγιναν αδιέξοδα».

Ξέρουμε βαθειά μέσα μας ότι η δύναμή μας είναι αστείρευτη και απεριόριστη.

Ακόμη κι οι άπιστοι θωμάδες, εκείνοι που λένε ότι «δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε» ξέρουν ότι αυτή τη λίγη δύναμη που έχει ο καθένας από εμάς στην ψυχή του μπορούμε να τη μεταλλάξουμε: Αρκεί να κάνουμε ένα βήμα μπροστά, ένα κλικ πιο πάνω από αυτό που είμαστε τώρα. Αρκεί να αθροίσουμε τη «λίγη» δύναμή μας με τη «λίγη» δύναμη του διπλανού μας.

Ξέρουν ακόμη κι αυτοί ότι η μόνη αποτελεσματική προστασία από τη βία των απερχομένων είναι η μαζική συμμετοχή. Αυτή τους κάνει να τρέμουν. Δεν χρειάζεται να υπάρξει νεκρός για να πυροδοτηθεί η ανατροπή. Η σπίθα είναι μέσα μας

Η δύναμη των πολλών θα γίνει καταρράκτης φωτός.

Ας αλλάξουμε επίπεδο.

Ας σταματήσουμε να γυρίζουμε το κεφάλι πίσω και με το βλέμμα στα όνειρά μας θα κουμαντάρουμε τις ζωές μας.

Στη θέση των ατέρμονων συζητήσεων που δεν μας βγάζουν πουθενά παρά μόνο αναπαράγουν τις διαφωνίες και τις αντιπαλότητές μας ας αναπτύξουμε με δική του ο καθένας πρωτοβουλία άτυπα δίκτυα αλληλεγγύης παντού.

Στη θέση των συντεχνιακών διεκδικήσεων ας οργανώσουμε καταλήψεις εργοστασίων. Ας αναδείξουμε μέσα από την αυτοδιαχείριση τις εξαιρετικές ικανότητες τις δικές μας και του διπλανού μας.

Στη θέση των κατά μέτωπον συγκρούσεων που μας στέλνουν σπίτια μας απογοητευμένους ας υιοθετήσουμε φρέσκες τεχνικές καίριων και στοχευμένων χτυπημάτων που θα μας χαρίσουν μικρές αλλά απαραίτητες νίκες για να ξανακερδίσουμε την αυτοπεποίθησή μας.

Στη θέση της ανάθεσης σε εκλεκτούς και μη εκλεκτούς ας εμπιστευτούμε ο ένας τον άλλον, ας ενηλικιωθούμε και ας αναλάβουμε την ευθύνη των ζωών μας.

Δεν χρειαζόμαστε ηγέτες.

Εγώ με εσένα μπορώ.

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

Η ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ

Το παρόν είναι σχέδιο υπό διαμόρφωση κειμένου Θέσεων και Αξιών για την κοινωνία που οραματιζόμαστε και θέλουμε να ζήσουμε.
Καλούμε όσους συμφωνούν με αυτές τις θεμελιώδεις αρχές να συμβάλουν στη  συνδιαμόρφωση του κειμένου αυτού, εξειδικεύοντας, εμπλουτίζοντας και συμπληρώνοντας το.


Η ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ


Επιθυμούμε, επιδιώκουμε και κτίζουμε μια κοινωνία όπου


     ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια υπερβαίνει κάθε είδους ατομικό συμφέρον
Ισχύουν η απόλυτη ισονομία και η ισοπολιτεία ανεξαρτήτως θέσης στην κοινωνία.
Η δικαιοσύνη υπηρετεί τις παραπάνω αρχές.
Οι νομοθετικές, εκτελεστικές και δικαστικές δομές είναι σαφώς διαχωρισμένες, πηγάζουν από την κοινωνία, λειτουργούν για το συμφέρον αυτής, με πλήρη διαφάνεια και η κοινωνία ασκεί πλήρη έλεγχο σε αυτές.


    ΕΡΓΑΣΙΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Κάθε άνθρωπος 
  • είναι δημιουργός και δικαιούται να απολαμβάνει τα αγαθά της εργασίας του και κανείς άλλος δεν μπορεί να τα καρπώνεται για ίδιον όφελος. Η ανθρωπότητα έχει εξίσου πρόσβαση στα αγαθά γιατί κανείς δεν μπορεί να είναι καλά όταν οι άνθρωποι γύρω του δεν είναι καλά.
  • συνεισφέρει στην κάλυψη των αναγκών της κοινωνίας μας. Ως βασικές ανάγκες της κοινωνίας μας ορίζονται όλα όσα έχει κατακτήσει η ανθρωπότητα στον πολιτισμό, τις επιστήμες και την τεχνολογία.
  • έχει δικαίωμα στην κάλυψη των βασικών τους αναγκών και είναι υποχρέωση της κοινωνίας να τις καλύπτει.

Οι πλουτοπαραγωγικές πηγές, συμπεριλαμβανόμενης και της γης, εκμεταλλεύσιμης και μη, αποτελούν κοινωνικό πλούτο. Ανήκουν στο κοινωνικό σύνολο και εξυπηρετούν μόνο τις ανάγκες του.


    ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΤΕΧΝΕΣ
Η γνώση είναι κοινωνικό αγαθό
Η παιδεία και ο πολιτισμός αποσκοπούν μόνο στην εξέλιξη του ανθρώπου, του ανθρώπινου πνεύματος.
Η παιδεία, σε όλες τις βαθμίδες της, είναι προσβάσιμη εξίσου απ’ όλους. Δομείται και εξελίσσεται με ευθύνη του συνόλου της κοινωνίας και υπηρετεί την εξέλιξη του ανθρώπου.
Η παιδεία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αντιμετωπίζεται ως εμπορεύσιμη αξία.


    ΘΡΗΣΚΕΥΜΑ
Κάθε άνθρωπος δικαιούται να πιστεύει ότι η συνείδησή του υπαγορεύει. Από την άλλη δεν αναγνωρίζεται κανένα εμπράγματο ιδιοκτησιακό δικαίωμα σε κανένα δόγμα.


    ΥΓΕΙΑ
Κάθε άνθρωπος δικαιούται να βιώνει, να υγιαίνει και να πεθαίνει με αξιοπρέπεια. Οι κοινωνικές δομές της υγείας αποσκοπούν στην ανακούφιση του πόνου. και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής.
Οι κατακτήσεις της τεχνολογίας και της ιατρικής επιστήμης είναι διαθέσιμες εξίσου σε όλους.


    ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
Το περιβάλλον είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ποιότητας της ζωής μας. Μεταξύ της εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών και την προστασία του περιβάλλοντος προκρίνεται αυτό που διασφαλίζει την καλύτερη ποιότητα ζωής.


    ΑΜΥΝΑ, ΑΣΦΑΛΕΙΑ
Όλοι οι πολίτες είμαστε υπεύθυνοι για την προάσπιση της ασφάλειας της κοινωνίας.
Πιστοί στη Χάρτα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων,
Διακηρύσσουμε την ειρήνη με όλους τους λαούς της γης
Αποτίουμε σεβασμό στον κάθε άνθρωπο ως οντότητα ανεξαρτήτως φύλου, αίματος, χρώματος.


Δηλώνουμε αλληλέγγυοι με όλους τους λαούς του κόσμου που αγωνίζονται για το ίδιο όραμα.


____________________
Βρείτε το  επίσης δημοσιευμένο στα ιστολόγια :
http://megalomastsirko.blogspot.com/
http://kapnoshorisfotia.blogspot.com/
http://antidrasiandsex.blogspot.com/
http://galaxyarchis.wordpress.com/
http://www.psomas.gr
http://inabody.blogspot.com/2012/04/blog-post_12.html
http://kartesios.com/?p=81182
http://ggrivellas.blogspot.com/
http://egmarx.blogspot.com/2012/04/blog-post_12.html?spref=tw
http://automolisi.blogspot.com/2012/04/blog-post_12.html?spref=tw
http://www.lampos.net/h-kainourgia-mera-pou-8eloume
και σε πολλά άλλα



Σάββατο, 7 Απριλίου 2012

Καλό ταξίδι κυρ Δημήτρη


Καλό ταξίδι κυρ Δημήτρη
Καλό ταξίδι κυρ Δημήτρη έτσι όπως σε είπανε οι πιτσιρικάδες με τη δική τους ψυχή το δικό τους άνθρωπο. Καλή αντάμωση σου λένε.  Γιατί τους βόηθησες να σηκώσουν το κεφάλι λίγο πιο ψηλά όπως και όλους μας.
Μας ένωσες πάλι. Μας θύμησες ότι είμαστε πρώτα απ' όλα άνθρωποι!
Κι άνθρωποι θα πει υπερήφανοι! Αξιοπρεπείς! με ελεύθερη βούληση! Ελεύθεροι να διαλέξουμε!
Το αυθόρμητο χειροκρότημα των αμήχανων περαστικών την ώρα που σε πέρνανε από το Σύνταγμα φόβισε τα καθάρματα πιο πολύ απ' οτιδήποτε. Ομοβροντίες λάσπης από το βόρβορο των καναλιών. Κιγκλιδώματα έξω από τη Βουλή. Περιχαράκωση των ανθρωπαρίων που δεν άντεξαν ένα θάνατο γιατί δεν τον προκάλεσαν οι ίδιοι. Κατουρημένοι μπροστά στην πιθανότητα του δικού τους τέλους,
Καλό ταξίδι κυρ Δημήτρη.
Και χαμογέλα μας με τη βεβαιότητα ότι τίποτε δεν πάει χαμένο.

Τίποτα δεν πάει χαμένο - Σύνταγμα 28/6/11 from Yiorgos Domianos on Vimeo.

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Θα είμαι εκεί!

Θα είμαι εκεί!

Άλλη μέρα ξημερώνει. Άλλη μέρα ξημέρωσε. Αυτοί που μας θέλουν με σκυμμένο το κεφάλι, γονατιστούς βλέπουν το φως στα μάτια μας και τρομάζουν. Τρέμουν. Γίναμε πολλοί, επιτέλους.
Τα Δημαρχεία, τα δημόσια κτίρια καταλαμβάνονται το ένα μετά το άλλο. Οποιον βλέπεις στο δρόμο σε ρωτάει που θα σε βρει στο Σύνταγμα. Είναι συγκινητικό ότι άνθρωποι που δεν ψηνόντουσαν με τίποτε να κατέβουν τώρα κοκορεύονται και βγαίνουν μπροστά και σε ψήνουν εσένα. «Θα είμαι εκεί.» Μόνο αυτή η φράση ακούγεται.
Θα είμαι εκεί φιλενάδα. Θα είμαι εκεί συναγωνιστή, συντρόφισσά μου καλή. Θα είμαι εκεί. Για όσο αντέξω. Και θα αντέξω αυτή τη φορά γιατί θα είσαι κι εσύ. Γιατί το χέρι θα μου το κρατάει ο Χάρης Γιατί θα ακούω τις μουσικές από τη μικροφωνική εγκατάσταση της Πλατείας της καρδιάς μας. Γιατί θα είναι ο Γιώργος κι η Βανέσα. Γιατί θα έλθει κι ο Ηλίας από την Πάτρα.
Θα είμαι εκεί γιατί αυτή τη μέρα ονειρευόμουν σ’ όλη μου τη ζωή.
Θα είμαι εκεί γιατί θέλω να τους δω να φεύγουν. Ηττημένοι. Σκυφτοί αυτοί που γλωσσοκοπανάνε στις τηλεοράσεις και μας κουνάνε το δάχτυλο. Γιατί θέλω να δω τα μάτια σας σύντροφοι να γυαλοκοπάνε από τη χαρά και να καθρεφτίζουν το μέλλον. Γιατί θέλω να δω τον κόσμο όπως τον ονειρευόμουνα από παιδί. Φρεσκοπλυμένο, όμορφο, φωτεινό, γεμάτο παιδιά ευτυχισμένα και χορτάτα. Γιατί θέλω να δω τους ανθρώπους τοποθετημένους στο βάθρο της αξίας τους κι όχι νούμερα σε στατιστικές. Θα έρθω γιατί θέλω και τον 13ο και τον 14ο μισθό μου και θέλω όχι μόνο όσα κερδήθηκαν με ενός αιώνα αγώνες και νεκρούς αλλά κι άλλα. Τα θέλω όλα. Είναι δικά μου. Είναι ολονών μας.
Θα είμαι εκεί. Γιατί η ψυχή μου και οι ψυχές μας λένε φτάνει. Άλλη μέρα ξημερώνει. Της αλληλεγγύης, της ομορφιάς, της εξέλιξης του ανθρώπου, του φωτός.
Γι’ αυτή τη φρέσκια μέρα σαν ψωμάκι μοσχομυριστό που μόλις βγήκε από το φούρνο θα είμαι εκεί.

Θα είμσι εκεί!

Θα είμσι εκεί!

Άλλη μέρα ξημερώνει. Άλλη μέρα ξημέρωσε. Αυτοί που μας θέλουν με σκυμμένο το κεφάλι, γονατιστούς βλέπουν το φως στα μάτια μας και τρομάζουν. Τρέμουν. Γίναμε πολλοί, επιτέλους.
Τα Δημαρχεία, τα δημόσια κτίρια καταλαμβάνονται το ένα μετά το άλλο. Οποιον βλέπεις στο δρόμο σε ρωτάει που θα σε βρει στο Σύνταγμα. Είναι συγκινητικό ότι άνθρωποι που δεν ψηνόντουσαν με τίποτε να κατέβουν τώρα κοκορεύονται και βγαίνουν μπροστά και σε ψήνουν εσένα. «Θα είμαι εκεί.» Μόνο αυτή η φράση ακούγεται.
Θα είμαι εκεί φιλενάδα. Θα είμαι εκεί συναγωνιστή, συντρόφισσά μου καλή. Θα είμαι εκεί. Για όσο αντέξω. Και θα αντέξω αυτή τη φορά γιατί θα είσαι κι εσύ. Γιατί το χέρι θα μου το κρατάει ο Χάρης Γιατί θα ακούω τις μουσικές από τη μικροφωνική εγκατάσταση της Πλατείας της καρδιάς μας. Γιατί θα είναι ο Γιώργος κι η Βανέσα. Γιατί θα έλθει κι ο Ηλίας από την Πάτρα.
Θα είμαι εκεί γιατί αυτή τη μέρα ονειρευόμουν σ’ όλη μου τη ζωή.
Θα είμαι εκεί γιατί θέλω να τους δω να φεύγουν. Ηττημένοι. Σκυφτοί αυτοί που γλωσσοκοπανάνε στις τηλεοράσεις και μας κουνάνε το δάχτυλο. Γιατί θέλω να δω τα μάτια σας σύντροφοι να γυαλοκοπάνε από τη χαρά και να καθρεφτίζουν το μέλλον. Γιατί θέλω να δω τον κόσμο όπως τον ονειρευόμουνα από παιδί. Φρεσκοπλυμένο, όμορφο, φωτεινό, γεμάτο παιδιά ευτυχισμένα και χορτάτα. Γιατί θέλω να δω τους ανθρώπους τοποθετημένους στο βάθρο της αξίας τους κι όχι νούμερα σε στατιστικές. Θα έρθω γιατί θέλω και τον 13ο και τον 14ο μισθό μου και θέλω όχι μόνο όσα κερδήθηκαν με ενός αιώνα αγώνες και νεκρούς αλλά κι άλλα. Τα θέλω όλα. Είναι δικά μου. Είναι ολονών μας.
Θα είμαι εκεί. Γιατί η ψυχή μου και οι ψυχές μας λένε φτάνει. Άλλη μέρα ξημερώνει. Της αλληλεγγύης, της ομορφιάς, της εξέλιξης του ανθρώπου, του φωτός.
Γι’ αυτή τη φρέσκια μέρα σαν ψωμάκι μοσχομυριστό που μόλις βγήκε από το φούρνο θα είμαι εκεί.

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

Η αυτοί ή εμείς Γιώργο.

Η αυτοί ή εμείς Γιώργο.
Η αυτοί ή εμείς συναγωνιστές και συναγωνίστριες.
Η αυτοί ή εμείς σύντροφοι και συντρόφισσες

Πορεία προς το κέντρο.
Πορείες προς το κέντρο. Από κάθε γειτονιά από κάθε πλατεία.
Με τα πανό μας και τα πλακάτ μας κι ότι έχει ο καθένας στα χέρια και στην ψυχή του.

Η αυτοί ή εμείς!

Πιέζοντας προς κάθε κατεύθυνση όπου μπορεί ο καθένας για να επικρατήσει ένα μόνο πνεύμα :
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ.
για να ακούγεται ένα μόνο σύνθημα
Η ΑΥΤΟΙ Η ΕΜΕΙΣ
Πιέζοντας προς την κατεύθυνση της κήρυξης γενικής πολιτικής απεργίας διαρκείας με ένα μόνο αίτημα : ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΤΩΡΑ.
Καλώντας τον κόσμο, τους φίλους μας, τους γνωστούς μας, τους συναδέλφους μας, τους συμμαθητές μας, τους γείτονες να βγούμε στο δρόμους και να παραμείνουμε στους δρόμους μέχρι να φύγουν.

Εχουμε λύσεις! χρόνια τις επεξεργαζόμαστε, τις δουλεύουμε. Εχουμε οράματα.

Ραντεβού στο Σύνταγμα. Μπροστά στη Βουλή.

Με τη Νϊκη !

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

"Ακούτε: "Μωρή κοντούλα λεμονιά""

Εβλεπα, έβλεπα και με ρουφούσε το έργο. Είχα δει πολύ σινεμά. Πολύ! Αμερικάνους, ιταλούς, ρώσσους. Ολους. Ρουφηγμένη όπως ήμουνα, και κλαμένη βέβαια από μια στιγμή και μετά, σηκώνεται ένας ψηλός πλατάς, σαν τον Παπασπυρίδη, από την τρίτη σειρά δεξιά και χειροκροτάει. Και σηκώνεται όλο το σινεμά. Κι εγώ! Πονέσανε τα χέρια μου. Προς στιγμήν νόμιζα ότι οι ηθοποιοί θα κάνουν εύσχημες παύσεις όπως στο θέατρο. Εκεί όμως συνέχιζε. Και η μια σκηνή διαδεχόταν την άλλη. Όταν ο Ορέστης με τα γαλανά μάτια βγήκε με το περίστροφο και πυροβόλησε τη μάνα του πάνω στη σκηνή σηκώθηκα εγώ! Πονέσανε τα χέρια μου. Μετά ξαναέκλαψα όταν η Κοταμανίδου στους Κυνηγούς έλεγε «ένα πιάνω δύο αφήνω θα το βγάλω Κωνσταντίνο» και πάλι έκλαψα γιατί το πτώμα του αντάρτη ήταν ζεστό. Το έπιανα με τα χέρια μου. Είχε σφυγμό. Ηταν ο παλήκαρος αντάρτης που μου διηγόταν η μάνα μου στα παιδικά μου παραμύθια. Ενας από αυτούς που συνόδευσαν την κηδεία των πρώτων νεκρών των δεκεμβριανών. Τέτοιος παλήκαρος. Με τα μούσια, με τα φυσεκλίκια. Μετά δεν έκλαιγα. Ρουφούσα μόνο. Το έργο και τη μύτη μου. Σπαρταρούσε η ψυχή μου. Μαζί με τη Σταθοπούλου στο φτηνό ξενοδοχείο και μετά να την κυνηγάνε οι ερυνείες γυναίκες του περιβάλλοντος και να μην μπορεί να απενοχοποιηθεί με τίποτε από το θάνατο του Αγαμέμνονα αλλά με το μάτι γεμάτο από έρωτα. Καβάλησα το ποδήλατο στις μέρες του 36 και ήπια όλο το ρετσινόλαδο που είχε πιει ο πατέρας μου. Δεν έκλαιγα. Είχα σταματήσει να κλαίω σε όλα του τα έργα. Μέχρι που ο Τζώρτζογλου είπε : «έτσι είναι μοναχούλα». Και λίγο ακόμη άντεξα! Μέχρι που βρήκαν το άλογο πεθαμένο έξω από το καφενείο κι εκεί άρχισα να κλαίω μέχρι που τελείωσε το έργο και μέχρι που έφτασα σπίτι μου.

Σκηνές – σκηνές μου έρχονταν προχτές το βράδυ! Τα μπούτια της Χρονοπούλου, η Ρουσσέα μπροστά στις προσφυγικές στο Δουργούτι, η κραυγή μπροστά στη θάλασσα της Θεσσαλονίκης «και η αριστερά Αλέξανδρε?», το ρολόϊ που προβαλόταν στον τοίχο του τζακιού. Ο Μαστρογιάννι σε ένα καφενείο στην Εθνική συναντάει τον Πουλικάκο.

Η Ελλάδα.

Η ιστορία μου.

Η φωνή μου.

Η φωνή της Ελλάδας στον κόσμο. Η φωνή μου βραχνιασμένη από τα συνθήματα. Τα ακούσματα της Ελλάδας στον κόσμο. Ο κόσμος να τον παρακολουθεί όπως τον Βιτόριο ντε Σίκα. Η αριστερά να αποχτάει φωνή. Αυτή τη φωνή που δεν έβγαινε από τον κόμπο που είχε στο λαιμό της. Την δυνατή, την κοσμοπολίτικη, την εμπνευσμένη, την αγωνιώδη, την ερωτική. Του τη χρωστάει η αριστερά τη φωνή της. Του σκηνοθέτη της αλληγορίας που με το θάνατό του υπηρέτησε έναν σκληρό, υπερκόσμιο, πολυδιάστατο συμβολισμό. Αυτόν του ανθρώπου που πεθαίνει πάνω σ’ αυτό που αγαπάει πιο πολύ. Αυτόν του ότι ένας μπάτσος σκοτώνει έναν άνθρωπο. Αυτός του ότι τίποτε δεν γίνεται τυχαία. Αυτόν του ότι ο προικισμένος κι ο φωτισμένος ακόμη και με το θάνατό του έχει να προσφέρει. Ολες οι ανακοινώσεις των αριστερών οργανώσεων για το θάνατό του είχαν κάτι εξαιρετικό, κάτι άλλο από την καθημερινή γλώσσα που έχουν μάθει να μιλάνε. Μαρή κοντούλα λεμονιά τελείωνε η ανακοίνωση του ΝΑΡ. Μαρή κοντούλα λεμονιά Για το θάνατο του ποιητή. Του ποιητή της αριστεράς. 
"Ακούτε: "Μωρή κοντούλα λεμονιά""