Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Προπόνηση

Γυρνάω πίσω και κοιτάω τη χρονιά που φεύγει και - παρότι είμαι καλύτερη στους προγραμματισμούς απ’ ότι στους απολογισμούς – έναν απολογισμό τον κάνω.
Ξαφρίζω όπως από τη σούπα το δακρυγονίδι και κρατώ την αλληλεγγύη. Κρατώ το χέρι όλων σας που γνώρισα αυτή τη χρονιά. Που ήρθατε στη ζωή μου σαν δώρα. Αφαιρώ το ΔΝΤ, τις δανειακές συμβάσεις, τις δόσεις, και την κυβέρνηση των καραγκιόζηδων και κρατάω σφιχτά σφιχτά στην αγκαλιά μου ακριβώς σαν δώρο ακριβό το Σύνταγμα. Τις ημέρες εκείνες. Και στη μέση του βελούδινου κουτιού σαν δαχτυλίδι την 15 Ιούνη. Τη μάχη που μας έφερε πιο κοντά στη Νίκη από ποτέ.
Πως ήταν τα χαμόγελά σας όμως! Τα μάτια σας! Όταν φωνάζατε «Εδώ, εδώ και κάθε βράδυ εδώ!» Τι ρυθμός μαγικός! Ελαμπε ο κόσμος όλος.
Κρατώ σαν μαγική στιγμή από παραμύθι όταν φεύγοντας από το οδόφραγμα του Τρούμαν καταπτοημένοι και νομίζοντας ότι έχουμε χάσει το Σύνταγμα, πλησιάζοντας το Ζάππειο ακούσαμε λύρα! Λύρα! Αγιο λυράκι! Το Σύνταγμα κρατούσε! Εσείς το κρατούσατε. Πνιγμένοι στο χημικό, μ’ ανοιγμένα κεφάλια, με δυο στρώσεις μααλόξ στις μούρες, το κρατούσατε! Αυλακώνανε τα δάκρυα της χαράς και το δικό μας μακιγιάζ. Το Σύνταγμα κρατούσε! Μας φώναζε πίσω! Γιατί «είμαστε καταδικασμένοι να νικήσουμε». Και θα νικήσουμε! Οπλισμένοι με τα μπουκαλάκια του μισού λίτρου με τα οποία έπλενε η πιτσιρικαρία σε μια αλυσίδα πανηγυριού κι αλληλεγγύης την Αμαλίας για να πατήσει η Νίκη. Γιατί το κάνετε ρώτησα. Για να φύγει η μυρωδιά του χημικού από την άσφαλτο. Για να αντέξει ο κόσμος και να ξαναγυρίσει. Παρκέ! Παρκέ έκανε η πιτσιρικαρία την Αμαλίας Για να αντέξει το Σύνταγμα.
Αυτές  οι στιγμές είναι δικές μου. Δεν μπορεί κανείς να μου τις κλέψει. Αυτά κρατάω από τη χρονιά που φεύγει. Κι αυτά είναι τα όπλα μας για τη χρονιά που έρχεται! Προπόνηση ήταν οι μέρες εκείνες. Προπόνηση κι οι μεγάλες απεργίες με συμμετοχή πρωτόγνωρη εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Προπόνηση και το πανηγύρι των παρελάσεων όπου οι «επίσημοι» όπου φύγει φύγει λύγισαν από τα γιούχα. Πήραν μια πρώτη γεύση τι τους περιμένει. Προπόνηση και πανηγύρι ψυχών! Πανηγύρι αλληλεγγύης! Πανηγύρι φαντασίας! Ερωτας που άφησε το σπόρο των λαϊκών συνελεύσεων στις γειτονιές, της άμεσης δημοκρατίας στις συλλογικότητες, στα μυαλά μας τα σκουριασμένα από το συγκεντρωτισμό.
Και δεν καταγράφεις ήττες θα με ρωτήσετε. Μία! Απαντώ. Χάσαμε το πανεπιστημιακό άσυλο. Ηττα που θα κατατρώει τη συνείδηση του κινήματος και ιδίως της αριστεράς και δεν θα την αφήνει να κλείσει μάτι για πολλά χρόνια. Γιατί ενώ τις μάχες του Μεσοπρόθεσμου, των απεργιών και των παρελάσεων τις δώσαμε με αξιοπρέπεια, με ενθουσιασμό, το άσυλο το παραδώσαμε στον εχθρό αμαχητί.
Στιγμιότυπο από την προπονητικού χαρακτήρα
παρουσία του Αθηναϊκού Λαού στο Σύνταγμα 
Μαθήματα όμως είναι όλα! Μαθήματα για να μάθουμε να νικάμε. Γιατί αν μας λείπει κάτι είναι αυτό. Να μάθουμε να νικάμε. Στρατίσαμε φέτος. Κάναμε τα πρώτα βήματα τα νηπιακά. Τώρα, τη χρονιά που έρχεται θάμαστε αλλιώς! Πιο σθεναροί, πιο αλληλέγγυοι, πιο οργανωμένοι, πιο θετικοί.
Όταν έχεις γευτεί μια φορά την πιθανότητα της Νίκης δεν την ξεχνάς αυτή τη γεύση ποτέ. Όπως όταν ήμασταν μικροί που οι γιαρμάδες μυρίζανε γιαρμαδίλα κι ακόμη αυτή την γεύση την ψάχνουμε. Μυρίζουμε τον κάθε γιαρμά. Μέχρι να βρούμε εκείνον των παιδικών μας χρόνων. Και θα τον βρούμε. Εν ανάγκη θα τον ξανακατασκευάσουμε. Οσο κόπο και να θέλει. Όταν έρχεται στο οδόφραγμα απάνω και σε βρίσκει η είδηση ότι η κυβέρνηση υποχωρεί το ξέρεις πια πως είναι. Και δεν το ξεχνάς ποτέ. Και το κυνηγάς. Την κυνηγάς αυτή τη γεύση.. Δεν είσαι εσύ που προχωράς συνειδητά. Είναι το ασυνείδητό σου που σε σπρώχνει προς εκείνη τη γεύση του πανηγυριού που γεύτηκες μια φορά και τη ζητάει η ψυχή σου. Γι’ αυτό αυτός ο δρόμος δεν έχει γυρισμό. Αυτό εννοεί το σύνθημα «είμαστε καταδικασμένοι». Γι’ αυτό το πρώτο πανό που θα μοστράρουμε τη μέρα εκείνη που θα αποφασίσουμε ότι τέλος σ’ αυτούς κι αρχή σε μας, θα είναι το πανό της Λαϊκής Συνέλευσης της Πλατείας Νέας Σμύρνης. Μ’ αυτό το σύνθημα. Και θα ξεδιπλώσουμε εκείνη τη μέρα όλα μας τα πανό. Όλα! Ότι κι αν γράφουν. Ότι κι αν έχουμε γράψει και φωνάξει όλα αυτά τα χρόνια θα τα προτάξουμε. Θα τα ανεμίσουμε σημαίες Νίκης. Κι αυτά θα χάνονται. Θα χάνονται μέσα στο πλήθος. Γιατί ο κόσμος θα είναι πολύς. Πόσος ήταν τη μέρα του πανευρωπαϊκού καλέσματος, ε! πέντε φορές τόσος. Και θα σπρώχνει με την παρουσία του ο κόσμος αυτός τη ζωή να προχωρήσει. Μπροστά! Κι η Νίκη θα μας γνέφει και θα μας κλείνει το μάτι! Πίσω από το κτίριο της Βουλής. Κι εμείς δεν θα φωνάζουμε πια «η μόνη αντιπολίτευση είμαστε εμείς» γιατί δεν θα είμαστε αντιπολίτευση. Θα είμαστε εμείς η αρχή! Η ίδια η κοινωνία!
Δεν θα ακούγονται συνθήματα πια! Μόνο μουσικές! Εκατοντάδες κιθάρες θα παίζουν και τα δάχτυλα θα ματώνουν πάνω στις χορδές σε έναν ξέφρενο ρυθμό. Κι εγώ που δεν θα μπορώ  να φωνάξω ούτε να τραγουδήσω γιατί θα έχει κλείσει φωνή μου θα χτυπώ τις πλάκες της Αμαλίας  με το τακούνι μου στο ρυθμό της Νίκης! Μέχρι να σπάσουν!

Τη χρονιά που μας έρχεται!

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Αντί ευχών

Γιορτές! Πώς μπορείς να είσαι καλά όταν γύρω σου οι άλλοι είναι χάλια; Ψήγματα αισιοδοξίας αναζητάς μέσα σου για να μοιράσεις, να χαμογελάσεις, να ερωτευτείς. Γυρνάς πίσω και λες «πώς φτάσαμε μέχρις εδώ;». Μια φράση σου έρχεται μόνο! Να τους δώσω μια κλωτσιά να τα γκρεμίσω όλα! Να ξαναρχίσω από την αρχή. Να τον σαπουνίσω αυτόν τον κόσμο, να τον ξεπλύνω από την αδικία, το αίμα. Να μοσχομυρίσει φρεσκάδα. Και γεννιέται το χαμόγελο. Αυτόματα. Αυτό μας λείπει! Η διατύπωση θετικού λόγου. Εχουμε μάθει όλα αυτά τα χρόνια σαν τα μωρά να χτυπάμε το πόδι κάτω και να λέμε δεν θέλω αυτό, δεν θέλω το άλλο. Με ένα όχι στο στόμα. Πιπίλα. Μήπως ήρθε η ώρα του μεγάλου Ναι; Μήπως ήρθε η ώρα να στρωθούμε όλοι μαζί, κουβαλώντας τις βαριές αποσκευές των αγώνων μας , τις εμπειρίες μας και, κυρίως, τα όνειρά μας, να στρωθούμε, επαναλαμβάνω και το υπογραμμίζω, και να φτιάξουμε το όνειρο αυτού που θέλουμε; Να το κατασκευάσουμε. Όπως ο αρχιτέκτονας πριν πιάσει τον ραπιτογκράφο γυρνάει και βλέπει γύρω του το τοπίο και σκέφτεται το οικοδόμημα. Σκέφτεται τους ανθρώπους που θα ζήσουν μέσα σ’ αυτό το σπίτι και τις ανέσεις τους! Τις χαρές τους, την καθημερινότητά τους. Βλέπει το σπίτι μέσα στο τοπίο και μέσα στο σπίτι ανθρώπους, Ακούει τα γέλια τους, τις μουσικές τους. Μετά φτιάνει τα σχέδια και μετά αρχίζουν τα γκρεμίσματα, οι εκχωματώσεις, οι θεμελιώσεις.
pic.twitter.com/7LZEKQZwΠιο ισχυρή δύναμη από τη μπουλντόζα η φαντασία του αρχιτέκτονα, η βούληση του ανθρώπου που θέλει ένα σπίτι.    
Δείτε αυτή τη φωτό. Πριν πιάσει ψαλίδι και βελόνα η μοδίστρα για να ράψει αυτό το φουστάνι, ονειρεύτηκε τη φλόγα, άκουσε το χάντο, το είδε να ξεδιπλώνεται και να πετάει με το στροβιλισμό της χορεύτριας. Ακουσε τα τακούνια της να χτυπάνε στο παρκέ.
Ας στρωθούμε. λοιπόν! Να διατυπώσουμε θετικό λόγο. Να κατασκευάσουμε πρώτα μέσα μας κι ύστερα σε συνεργασία και συνομολογία με τους φίλους μας, τους συναγωνιστές μας, τους δικούς μας, τους εμάς, τον καινούργιο κόσμο που θέλουμε.. Ας σκεφτούμε πολύ σοβαρά πως θέλουμε να είναι βαμμένα τα σχολεία με λαμπερά χρώματα και χωρίς κάγκελα. Ας δούμε με τα μάτια της φαντασίας μας τις παραλίες χωρίς φτηνοκατασκευάσματα που χαλάνε τη γεύση των ζευγαριών τις νύχτες με φεγγάρι, τα εργοστάσια να παράγουν αγαθά που κάνουν τις ζωές μας καλύτερες, τα παιδιά να παίζουν στους δρόμους, τους γιατρούς να θεραπεύουν και να παρέχουν ανακούφιση. Απλά πράγματα! Ας ονειρευτούμε τους εαυτούς μας καθισμένους στην ταβέρνα χωρίς άγχος για τους λογαριασμούς, για τον αν θα έχουμε δουλειά, σπίτι. Ας χτίσουμε μέσα μας έναν κόσμο γεμάτο σεβασμό στην καθημερινότητά μας. Έναν κόσμο αλληλέγγυο, όπου θα πάρει η άμυλα τη θέση του ανταγωνισμού, η γνώση κι η σοφία τη θέση της εξειδίκευσης, η λαμπρότητα του φωτός τη θέση του σκότους και της μιζέριας.
Και τότε θα γίνει! Σας υπόσχομαι ότι θα γίνει! Όταν τα δούμε όλα αυτά με τη φαντασία μας, θα γεννηθεί μέσα μας και το πώς και το φως. Θα συμπαρασύρουμε κι άλλους μαζί μας που θα λαχταρήσουν να κατοικήσουν στο δικό μας όνειρο, που θα γίνει και δικό τους. Θα γίνουμε πολλοί.
Ας ανοίξουμε τα μάτια της φαντασίας μας και θ’ ανοίξουν την ίδια ώρα και τα φτερά μας. Τότε θα δούμε και τον Παπαδήμο σαν έναν καθηγητάκο που κρατούσε με τα δόντια μια άδεια θέση 13 χρόνια, σαν αυτό που πραγματικά είναι: Έναν υπάλληλο των τραπεζών. Τους μπραβοπερικυκλωμένους εξουσιαστές σαν ανθρώπους φοβισμένους μπροστά στη δύναμή μας. Θα δούμε ότι τη θωράκιση του παντοδύναμου τραπεζικού συστήματος δεν είναι από ατσάλι αλλά από παπιέ μασίφ. Και το σύστημα εξουσίας σαν σκηνικό των έργων των παλιών του Φαρ Ουέστ. Μπροστά η μόστρα του σαλούν και παραπίσω η έρημος..
Και σας υπόσχομαι ότι οι επόμενες γιορτές θα είναι λαμπρές! Αυτές που μας προσήκουν. Του επιπέδου μας!

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Αλέξη αδελφέ μου

Δεν ξέρω γιατί αλλά πάντα νομίζω ότι η πιο δυνατή κραυγή αλληλεγγύης και διαμαρτυρίας που ακούστηκε εκείνες τις ημέρες του Αλέξη ήταν το στένσιλ αυτό που κυκλοφόρησε στην Πόλη.
ALEXIS KARDESIMSIN. Αλέξη αδελφέ μου.
Η αστυνομία δολοφονεί!

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Ολοι μαζί

Ολοι μαζί στον κόσμο των 140 χαρακτήρων. Ολοι μαζί στη ζωή! Ολοι μαζί στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή!


Οταν αυτοί τα βρίσκουν στο κτίριο της Βουλής, η μόνη αντιπολίτευση είμαστε εμείς

ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΤΑ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ,
Η ΜΟΝΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ

"... Με τους ακροδεξιούς, τους νεοναζί, τους φασίστες δεν συζητάμε! τους πολεμάμε!"
Δείτε το μέχρι τέλους!



Εκδήλωση παρουσία Πλεύρη, Αντώναρου, Μαγκούφη στην Ελληνική Κοινότητα στο Βερολίνο